18 Mart 2013 Pazartesi

Sıç bok

Uzun zaman olmuş,

Yazmaya  değer bir şeyler olmuşmuydu hayatımda bilmiyorum , olsa yazardım elbet. Olmamıştı ki yazmamıştım.

Hayatımdan endişeliyim mutlu sonla bitebilecek mi diye . Sebebini ise bilmiyorum. Ölüm korkusu hiç bir zaman olmadı sadece umutsuzluk .
Gülümsememi yüzümden alıp attılar sanki,
 Olmadık bir adamı bekliyorum belkide doğmadı bile , belkide doğdu ama her gece başka kollarda benim kollarımda değil. Kimsenin bana dokunmasını istemiyorum ama bir o kadar birinin sarıp sarmalamasına ihtiyacım var. Çok kırgınım çok yaralıyım , sarsın istiyorum korusun beni korkuyorum ama neden korktuğuma dair bir şey yok . Fütursuzca bekliyorum ...

Dün o kadar kötüydüm ki tüm yakın arkadaşlarımı aradım ; biri müsait değildi kötü olduğumu anlamdı bile biri akşam geleceğim dedim sallamadı bir tek umayım canımsın telefonu acar açmaz neyin var dedi bu kısa sürede bu kadar iyimi tanır insan.

Dün sadece birine sarılıp ağlamak istedim kendi hıçkırıklarım da boğulmamak istedim biri beni sarsın geçti desin istedim sabaha kadar oturdum gün ağrıdı ezan okundu ben uyumuş muyum yoksa bayılmış mıyım bilmiyorum ama hala çok kötüyüm .

Kendime dair bir ümidim yok  uzun zamandır...