28 Mart 2014 Cuma

Bir lodos ...

Kendime yenilip duruyorum. Bazen hayata yenilmek daha mı iyi olur du diyede düşünüyorum.

Hiç bir şey yapmak gelmiyor. Hayatım da keşkelerim olmadı , keşke dememek için hep içimden geldiği gibi yaptım.

O da olmuyor keşke denek daha mı iyi anlamıyorum .

Yeni biri mi olmalı yoksa yalnızlığımla devam mı etmeliyim ? Her gelenin giderken bir şeyler götürmesine alıştıģımızdanmıdır bilmemde her gelene her şeyimiz i sunar olmuşuz. Herseferinde nefesim diyoruz fakat unutuyoruz onuda veriyoruz bir daha kimseye NEFESİM demeyeceğim..

Maskelerle yaşamaktan gerçek yüzlerimizi unuttuk mutluymuş gibi yapmaktan yorulan ama yine de sabah evden çıkarken maskemizi takıp çikmak ironik değil mi ?

İçimde ki o sevgi lavları sıkıştırıp duruyor patlamak istiyor ama olmuyor.  Kendimle kaldığım bir gündü bugün.

Hayat yaşamaya değer her gün başka bir şey ögreniyor insan..


Posted via Blogaway

3 yorum:

  1. Zaman insanı pişiriyor ve olgunlaştırıyor. Gün be gün yaşanan olaylar karşısında terazimiz daha da hassaslaşıyor.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Aynen öyle profösörcüm özlemişim yorumlarını :)

      Sil
  2. insan soluyor yavaş yavaş zaman da buna tanıklık ediyor tüm yaşanılanlar yitip gidiyor tek farkla ki biz de iz bırakıyor

    YanıtlaSil